En toen was de dag aangebroken dat Anita en Ma ons naar het vliegtuig brachten. Pa kon helaas niet mee omdat Max, de kennel en de koffer alle ruimte in beslag namen. Op Schiphol hadden we veel bekijks en wilde iedereen hem even aaien. Uiteindelijk moest hij toch de kennel in en moest ik door de douane. Dit moment had ik voor het mooie te lang uitgesteld geen rekening houdend met de drukte bij de douane wat dus inhield dat ik moest rennen naar de gate omdat ze al aan het boarden waren. Altijd weer heel vervelend om je hond uit handen te geven en vertrouwen in andere te hebben. Zelf de control niet meer hebben is afschuwelijk. De reis ging mij dus veel te langzaam. Gelukkig werd Max in Bonaire heel snel op de band tussen de koffers gezet zodat ik niet te lang op hem hoefde te wachten. Kwam waarschijnlijk dat ik al een aantal mensen daar ken. En toen op naar de ontmoeting met het baasje en Bart en Joey.
1 opmerking:
En hoe gaat het nu inmiddels met Max en zijn grote broers? Oh, ik ben trouwens Renata, in het bezit van Bouvier Odessa en we gaan toch wel ieder kwartaal bij Carin langs, vandaar. Ik heb al een tijdje geleden met veel plezier je andere verhalen gelezen, dus blijf vooral schrijven!
Een reactie posten